عضویت   تماس با ما

صاف و ساده مثل آب

منو، اين جوري بخوابون

سوزنم، شعاع خورشيــد و نخم، رشته يِ بارون.

با حــريـر صبح روشن، مي دوزم پيرهن الوون،

واســــه تو: بچه يِ نادون.

لالالالا، لالالالا، لالالالا.

پيشونيت آينه يِ نقره س، دو تا چشمات دو تا شئمدون.

حـالا شَئــــما رو خاموش كن، بسه مهتــابِ تو ايوون!

قد و بـــالاي تو رو قربون.

لالالالا، لالالالا، لالالالا.

اي لبات برق و گيسات اَبر و چشات نم نم بارون!

تا نخوابي تو، بيدارم، تا سپيده تا خروســـــخون،

مي خـونم از دل و از جون.

لالالالا، لالالالا، لالالالا.

اي تـــو خواباي منو، مثل گيسات كرده پريشون،

من خدا رو مي بينم، تو چش تو، بچّه يِ شيطون.

پشت پلكات او نــه پنهون.

لالالالا، لالالالا، لالالالا.

زندگي جنبشه، حتــي خوابيدن مشكله بي اون.

تو با گريه ت ميگي: گهواره مو آهسته بجنبون!

منو اين جوري بـــخوابون.

لالالالا، لالالالا، لالالالا.

                                      

                                                                                                                                        از داس مـاه، خوشــم مي آيد،

تنها خَرمن شب را درو مي كند.

 

داس بيدسته

 

مــــن دروگَرم،                         آسمـون خَـرْمن.

امّا شـكسته س،                         داس تـــيز من.

×××

دنبالش ديــشب،                       در بـه در گشـتم.

پيـداش نكــردم،                       خــسته برگشتـم.

×××

يـه تيغه اونجاس،                      امـا بيدســـــته!

يه كســـي لابد،                       اونو شكستــــه!

×××

باش درو كردن،                         راستـي دشواره.

امّـــا درو گــر،                         چاره نـــــداره.

×××

آي! هلال مـــاه:                       داس خــوشگلـم!

نگه ت نـداشتـم،                       خـيلي خجلــــم!

×××

ديگه تو رو هيچ،                       دور نـمينــدازم.

دوباره واسـه ت،                       دسته ميســـازم.

 

در ازدحام آن همه انگشت

هر دست،

قفلي است استخواني،

                        از جوهر كليد گرانبار.

بستن، هميشه انجمني از گشودن است.

آري،

خشم و خروش مشت،

گم مي شود،

در ازدحام آن همه انگشت.

بشنو از ني چون حكايت مي كند،

از جــدايي هـا شكـايت مي كند.

ني

تنِ مـــــــــن لاغر و زرده.         دلِ تــــنـــــــگم، پر درده.

يــــه روزي از تو نيــستون،         مـــــنو كند، يه مرد چوپون.

بـــــعدش اون آدم گــستاخ،         هـــــــمه جامو كرد سوراخ.

مـــــي بينين چــه مهربونم،       كــه بازم واسه ش مي خونم؟

×××

" گوش كن آوازمو گوش كن!           صداي سازمو گوش كــــن!

يه كسي كاشكي دوبـــــاره،         منو تو زمـين بـــــــــكاره.

ريشه م اونجاس، توي خاكه،           دور از اون چـه درد نــــاكه!

مـــن و ريشه م مال خاكيم،           واســــه هم هر دو هلاكيم.

آقـــــا چوپون تو يه مردي،           مــــــث من صاحب دردي.

تـــــــا يه نيمه جوني دارم،           تـــــــــو زمين، ببر بكارم.

تا به حــــرفم نـكني گوش،           آتــــــيشم نميشه خاموش.

مــــــــــي كنم تا بي نهايت،

از جــــــــــــدائـيا شكايت. "

دريچه بارونه قفس

قـــــــــناري كوچولوي من،       جـــــــوري زير آواز مي زنه

كه همه مي گيم به هم ديـگه:       " نكنه قفـــس ساز مي زنه! "

خدا نكـــــــرده اگه تو هـم،       يـه روزي افتـــادي تو قفس،

هر چي دلت مي خواد بـخون،       بخون، بخــــون، همينو بس!

قفس چيه؟ نــــــگو قـفس!       دريــچه بارونو بـــــــــبين!

از پشت ميله هــــــاي اون،         مرغـــكِ وِيلونــــــو ببين!

 

خنده هاي ما

شير آب گريه مي كند.

قطره قطره اشكهاي او،

گرم و روشن و زلال و پاك،

مي چكد به روي خاك.

گوش مي كنم به هاي هاي او.

گريه مي كنم براي او.

           ×××

بيدِرنگ،

         با شتاب،

رفت مادرم سراغ شير آب.

           ×××

چند لحظه بعد از اين،

شير آب و من،

برده ايم گريه را، زِ ياد.

خيس نيست پيش چشم ما، زمين.

                 ×××

شير آب بسته است.

مادرم، كنار من نشسته است.

خنده هاي ما، سكوت را شكسته است!

با تيله يِ ستاره

از پشت كـــــوه، خـــورشيد،       فـــــردا، دَمــــد دوبــــاره.

بــــازي كـــــنيم امـــشب،       بــــــــا تيله يِ ســـــتاره.

×××

شد خواب، ژرف و ســــنگين،       با رقـــــــــــص گــاهواره.

جنبش چو قرص خـواب است،       اي طــــفل شــيــرخــواره!

×××

درد ســــيــاه شــــــب را،         مــهتاب كـــــرده چــــاره.

در گــــــوش دارد آنــــك!       از مـــــاه گــــــوشـــواره.

×××

از پـــشت كــــوه، خورشيـد،       فـــــــردا، دَمــــــد دوباره.

بـــــازي كــــنيم امــشـب،       بــــــــا تـــيله يِ ســتاره.

هفت و هشت

هفت و هشت بازيشان گرفته بود.

هفت، كه كم سنّ و سالتر بود،

                                     رفت روي سر هشت ايستاد.

ضَربِدري از ميانه سر به در آورد!

×××

بعد، هفت كمي خود را پايين سُراند، ديد،

ضربدر بزرگ اولي،

يكباره به دو ضربدر كوچكتر،

                           كه يك دست و يك پاي هم را گرفته بودند،

بدل شد!

×××

ناگهان چشم هفت، به لوزي وسط افتاد.

با خود گفت: " اگر اين لوزي، از اين بزرگتر مي بود چه ميشد؟"

سپس دلگير از كوچكي لوزي وسط،

باز هم خود را به پايين سُراند.

آنقدر سُريد كه ديد اگر دستهايش را از پاهاي هشت جدا كند،

سرنگون خواهد شد.

آنوقت،

نگاه كرد و لوزي بزرگي را كه ميان او و هشت، خودي مي نمود، ديد.

از شوق فرياد زد: " به آرزوي خود رسيدم!

آهاي! دوست من! نگاه كن، چه مي بيني؟ "

هشت، معجزه اي را كه صورت پذيرفته بود، ديد و

                                                         بسيار در شگفتي فرو ماند،

چندان كه داشت تعادل خويش را از دست مي داد.

امّا هفت كه پاهاي وي را محكم با دستهايش چسبيده بود،

نگذاشت بيفتد.

                             ×××

لحظه اي ديگر، هشت، روي دوست ديرين خود، سرنگون شده بود.

حالا، تنها،

             هفت،

پررنگتر مي نمود!

كشت ما از نفس صاعقه سيراب است

سُرب را صورت خاكستر بود.

         ×××

آب شد،

           سيرت آيينه گرفت.

         ×××

سوز، دم داد و گداز افسون كرد.

ديو را از تن او بيرون كرد.

         ×××

ما هم از آتش، آيينه شديم.

سوختن: سرمه يِ چشم افروز،

سوختن، صيقل باور بود.

         ×××

كشت ما از نفس صاعقه سيراب است!

عشق از دوده يِ سيماب است!

ذرّه ها، آينه زار آوردند،

زندگي آينه باران شد.

ناز تهمينه به سهراب است.

 

 

كهنه ها برين، تا نو برسه

چـيـه كـــوبيده، روي ايـــــن ديوار؟

خـــــــــيلي عجيبه اين ديگه انگار!

سـاعـتـو بـبـيـن! آره، اونـاهــــاش!

بـــــــــه كجا ميره، باسه تا پاهاش؟

يـــــه پاش تند ميره، يه پاش يواش،

يــــــه پا هم انگار مونده سر جاش!

اون تـــــــو مي دوني، جايي نميـره،

تــــــــنها واسه ما ضرب مي گيره.

اون تـــــــرازوي لحظه هاي مـاس،

هم كالاش طلا، هم سنگش طلاس.

سـاعت، عمر ماس، روز و ماه و سـال،

خـــوابت نـــبره! چــــشماتو بمال!

تيك و تيك و تيك، اون به ما مـيگه:

" وقـــــــتي كه ميره، نميآد ديگه!"

×××

با هم بشماريم: يك و دو و ســـــه،

كــهـنـه هـــا بــريـن، تـانو بِرسه!

 
   


 

 

 

 

يه جايي !

خروس گفت: سحر شد.                     صبر و ببين! ظفر شــد!

ايــــنه بـه اين قشنگي،                      خودتو ببيـن! چه رنگي؟

ايـــــنه يِ روز روشـن،                     تابـيد بـــه چشم روزن!

بيـدار شيـن! بيدار شين!                       پيـاده شين! سوار شين!

قطـــــــــار آبــنوسي،                     افـــــتاد تو راه توسي!

من و تو، صاف و سـاده،                       ازش ميشيـــــم پياده.

رسيد قطار المــــــاس،                       بپر بالا، بريم بــــاس!

×××

حالا توي قطاريـــــم،                         تو كوپه مون، سـواريم.

خسته شدي، دوبـــاره،                         پايين ميايم، چـه چاره؟

بـــــيا بـريم دو تايي،                         نگو كــــجا، يه جايي.

نه نـــزديكه، نه دوره،                         زير قـــطار چه جوره؟

بـشيم دو خـــط آهن،                         يــكي تو و يكـي من!

پايين ترين، بالاترين است

ها! كيستم من؟ نمره يِ بيست.       بالاتر از من ، نمره أي نيست.

×××

يك روز، با سر صفر بي بـاك،         نـزد دو آمد فرز و چـــالاك.

گفت: اين گره را اي سـرافراز!       از كـار من، كي مي كنـي باز؟

من، صفر پوچم، بي تو هيچم.         تا كـي به گرد خود بپيـــچم؟

دور از تو وقتي مي نشينــــم،       از نـمره ها، پايين تريـــــنم.

چون دركنارت ميكنم زيسـت،         بالاتر از مـن نمره اي نيست.

تو، ميزبان، من ميهمانـــــم،           بگذار پهلويـت بمانـــــــم.

آيا مرا مي راني از خويـــش،         يا پاره اي مي داني از خويش؟

دو گفت: خوش مي ايي از راه،         با من بمان! أي يــار دلخواه!

×××

القصّه، آنـــان از دل و جان،           با يكدگر بستند پــــــيـمان.

شد مادرم صفر و پــــدر دو،           من زادم از پيوند هـــــر دو.

از اين سر و از آن سـرم من،         از هردوشان بالاترم مـــــن.

پايين ترين، بالاترين اســت،           افسون با هم بودن اين است!

          

 

 

 

چار بنياد

آب نجوا كرد: صـــاف و ساده بايد زيست،

     بـــاد هــــم آواز داد: آزاده بـــايد زيست.

           آتش از معراج كردن، نعره گلگون كــــرد.

                 خاك هم خاموش خواند: افتاده بايد زيست.

آب نجوا كرد: صاف و ساده بايد زيست،

آب

آب روشن بود.

قطره قطره، پا و رفتن بود.

گاه ابر و گاه باران است.

گاه دريا گاه طوفان است.

گاه شبنم وار از گل جامه مي پوشد،

گاه چونان سيل مي جوشد.

آشنا با آسمان و كوه و اقيانوس،

آب، خون سبز رويشهاست.

آب با ايينه هم معناست.

عكس من حتي در آن پيداست.

آبشاري مي خروشد، درّه پر غوغا است.

وه! چه چشم انداز رنگيني!

كوه، اينجا بالشي زير سر درياست.

باد هم آواز داد: آزاده بايد زيست.

 

باد

باد، كوليوار در كوچ است.

اين جهان مشتي پر از پوچ است.

پيچ و تابي از پريشاني.

نه سري با او نه ساماني.

تا ابد آزاد و زنداني!

جستجويي گنگ و رازآلود،

گر چه هم بيهوده خواهد بود!

هيچكس چون باد چونين راه بي منزل نمي پيمود!

هيچ جز گلبانگ هوهو نيست!

آري آري هيچ جز او نيست!

اين زبان تك هجايي را نمي داني!

نيست بي بنياد اگر سر در گريباني.

از نسيم آغاز شد اين داستان انگار.

نيست طوفان نقطه يِ پايان اين پرگار.

باز هم دنباله دارد اين حكايتها.

تا دم نيزن، نواي ني، شكايتها.

ميرود تا بي نهايتها.

آتش از معراج كردن، نعره گلگون كرد.

آتش

راويان راز مي گويند: ابليس از تبار سرخ آتش زاد.

دوزخ از اين گوهر بي باك شد آباد.

عشق از اين دودمان افتاد.

نيست او را با سياووشان سر بيداد.

شعله يِ نارنجي آزاد،                     مي رقصد سبك در باد،

لال و در فرياد!

گوش كن تا از كدامين نطفه پيدا آمد اين نوزاد:

آتش آري يادگار عهد هوشنگ است.

اين هنر، نيرنگي از سنگ است.

بامدادان شاه،دور شد از خيمه و خرگاه.

او به دنبال شكاري بود.

آن شكار انگار ماري بود.

                 ×××

شاه خم شد، قلوه سنگي از زمين برداشت،

سنگ را امّا،               در دل انگاري شراري بود.

كرد سوي مار گرما گرم،

سنگ را پرتاب.

ـ زندگي بيدار شد از خواب. ـ

جا به جا شد مار،

تير سنگين خورد هم بر سنگ.

ناگهان فرياد زد هوشنگ:   " اي! مي سوزد خس و خاشاك!

آتش آمد، سركش و چالاك!

باد روشن چشمهاي خاك! "

                  ×××

چشم با خورشيد، با اين آتشين جاودان بينا است.

قلب خاك پاك هم كانونِ آتشها است.

جنب و جوش شعله را هرگز مبر از ياد!

گر زغالي،             بايدت گل داد!

خيمه و خرگاه را از خويشتن بيرون توان زد،

                                                   هر چه بادا باد!

خاك هم خاموش خواند: افتاده بايد زيست.

 

خاك

مادرم خاك است.

زادگاهم، كشورم خاك است.

             ×××

خاك يعني:

               با صفا افتادگي كردن،

با همه پيچيدگي ها سادگي كردن.

سر به سر خشك و ترم خاك است،

از هنر تا گوهرم خاك است.

            ×××

اي زمين! افتادگي كردي،

خويشتن را زير ما

                     چون فرش گستردي،

روز و شب را با خرام خويش پروردي.

آتشي در سينه داري پاك.

گِرد آتشگاه اين منظومه، چون پرگار مي گردي.

                       ×××

اي زمين! ايران ما نقشي از اين فرش است،

تكيه گاه پايه يِ عرش است!

دوست مي دارم بماند بر تو تا جاويد،

چون نگين حلقه يِ خورشيد.

زير سر بالين از اختر مي گذارندم،

ليكن اينجا، بسترم خاك است،

پيك افلاكم اگر هم پيكرم خاك است!

نه خاكيه نه خونيه

چه خوشگله! چـــه عاليــــه!

نــــيلي و پــــــرتغاليــــه.

كبود و سرخ و زرد و سبــــز،

سفيد جاش امّا خــــالــــيه!

×××

رنگ و وارنـــــگه، ببينيــن!

از هــــــمه رنگه، ببينيـــن!

شــــــهر فرنگه، ببينيــــن!

راســــــتي قشنگه، ببينيـن!

×××

اون چيه؟ رنگين كمونـــــه.

خونه ش كجاس؟ آسمونـــه.

ننه ش كـيه؟ خورشيد خـانوم.

باباش كدومه؟ بارونــــــــه.

×××

هر ملتي روي زميــــــن،

يــــــه بيرق قشنگ داره،

يــــه بيرق رنگ و وارنگ،

كـــــه احترام بِش ميذاره.

×××

بيــــــــرق ما كوچيكترا،

تـو هـمه يِ دنــــيا يكيه،

مـــــــا بيشمار و بيشمار،

آره، اون امّـــــــــا يكيه!

×××

نـــــــه شرقيه، نه غربيه،

نــه خـــاكيه، نــه خونيه،

آره خودشه، رنگين كـمون،

بـــيـــرق آســــمــونيه.

ايـن شعر را وقتي موليان چهار ساله

بود، در پنجاه سالگي خويش سرودم.

عمر، بلندينه يِ كوتاه

آه،

   آه،

       آه،

           آه،

               آه!

عمر، بلندينه يِ كوتاه.

طي شد، ده، بيست،

سي، چل، پنجاه!

                     پنج آه!

                             آه،

                                 آه،

                                     آه،

                                         آه،
                                          آه!

 



حماسه يِ شب تاب

گردنم چون ماه هرگز نيست،

زير بار مِنّت خورشيد.

گر چه مي دانم،

با چراغ كوچك من، شب نمي ميرد،

تيرگي پايان نمي گيرد،

روشن از گهواره تا گورم،

هر چه هستم، نطفه يِ نورم.

اين منم شب تابِ روشنكار،

بيگمان، هر شب كه خوابش مي برد خورشيد عالمتاب،

ديده اي چشم مرا بيدار.

                   ×××

آفتاب،

با هزاران نيزه يِ زر، باز،

از سياه شب گريزان است.

من سرافرازم كه مي مانم در اين تاريكِ جان آزار،

با سياهي مي كنم پيكار.

من كه شب تابم ندارم هيچ از شب، باك.

كاشكي مي ماندي اي خورشيد و مي داديم،

هر دو با هم سينه و پهلوي او را چاك!

 

 

 

عمر، زنجيره يِ اكنون هاست

نه همين دندانم،

مفصل رانم،

               حتّي،

يكي از چشمانم،

                     عاريه اند.

خوردنم آسان است،

رفتن و آمدنم هموار.

آه، امّا،

       ديدن با اين چشم،

مي نمايد سختم دشخوار.

                     ×××

چشم،

       چون پنجره اي است،

كه اگر باز نباشد دل،

                         تاريك است.

و شگفت اينجاست،

كه دلي دارم با خود كه گرو مي برد از خورشيد.

تسليت مي گو يند امّا،

سوگ من، در خور تبريك است.

عشق را،

           با دندان،

                     با پا،

                           با چشم،

                                       نمي بازم.

عشق را با دل مي بازم و مي نازم.

آفرين بر دل من باد

                         كه با او حتي بر سر دار،

مي توان ديد، سر افرازم!

                           ×××                          

چشم اگر نابينا، با دل مي بينم،

پاي اگر روزي از كار افتاد،

ايستادن را، رفتن را،

                         بُرد از ياد،

عمر اگر باقي،

دل من پا بر جا خواهد ماند،

او مرا تا هر جا خواهد بُرد.

من، دلي برده ام از بازي و آن را به تو خواهم باخت.

گاه بايد با آتش سوخت،

گاه بايد با آتش ساخت.

               ×××

بيستون باشي اگر،

                     بازي دل،

شيرين است.

جوهر تيشه يِ فرهاد كجاست؟

عقربكها مي دانند:

راه چون دايره گون، پايين هم بالاست.

عمر،

       زنجيره يِ اكنون هاست.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

كيسه يِ خواب بهار

ابــرم مـن، سايه يِ ناپايـــدار،   بغضي در من مي گويد: ببــــار!

بــارانــم، بـارانـي بـيـشـــمار.   مي بارم تا مي رويد بـــــــهار.

×××

اكنــون، خواني رنگين كرده ام،     تلخـي را هم شيرين كــرده ام.

صحـرا را خلد برين كـــرده ام،     در پس هر بوته، كمين كرده ام.

×××

ابـــر، تــر و تــــازگي روزگار،   وقت سفر، كيسه ي خـواب بهار.

چــادر ايـن كـولي روشن گذار،     سايــــه اي از دريا، وارونه كار!

 

 

 

 

 

 

 

اين شعر را وقتي ساختم كه گريه هاي

بي گسست موليان، كلافه ام كرده بود.

گريه كن! هندوستان هم شد شكار

چشمه اي بودم به پاي كوهســــــار،

                                 با تو اكنون چشمه زارم چشمــــه زار!

تخمه هاي چشمه، افشان كن ز چشم،

                                باز در من، چشمه هاي نو بكـــــــار!

تا تو مي گـــــريي مرا روئيدن اسـت،

                                 مي تراوي، مــــي روم تا بــرگ و بار.

اشك چشم توست شور شعر مــــــن،

                                 تلخ وشيرين گريه كـــن، شوري بر آر!

آفتابا! غوطه در بــــــاران بــــــزن!

                                 وام ازاين منشور كن، نقش و نــــگار!

زاده اي طاووسي از هر قطره اشـــك،

                                 گريه كن! هندوستان هم شد شكـــار!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تيغ ستيز

شيشه ،

     شكست و تيز شد !

بشكن و تيزكن مرا!

در كف خود

بيفشرم !

تيغ ستيز كن مرا!

 

 

 

 

 

 

 

چه رنگ باشه

تَـلق تـولوق، تَـلق تـولوق، قــــطار لحظه ها ميآد،

                       از تـو تموم ساعـتــا همه ش همين صدا ميآد!

قـــــطار زندگانيه، هــيچ وانميسّه، چـــــش نزن.

                       تلق تولوق، تلق تولوق، صداش به گوش ما ميآد!

ســاعت اگه نــيس نباشه، سري به سينه مي زنيم،

                       صــدا هميـن قــطاره كـــــه از دل آدما ميآد!

دلم با تيك و تيك ميگه: دوسِت دارم، دوسِت دارم،

                       آره! صـداي خونمــه، به گـــــوشم آشنا ميآد!

دوسِت دارم، چه رنگ باشه؟ نيل و حنا؟ آبي و سرخ؟

                       هم به عـروسـي رفتـه بود هم داره از عزا ميآد!

بـــــه موجب اساطير مغرب زمين، ميداس

پــــادشاهي بوده است كه به هر چه دست

مــي زده، به طلا تبديل مي شده است. در

ايـن شعر استعاره از خورشيد تواند بود، چون

آفتاب بر هر چه مي تابد، به ياري پرتو هاي

زرّيـــــن خويش آن را زرّين تاب مي كند.

بر پشت خنگ ميداس

امــشب، شب فراق اســت،             يا مــاه در مــحاق اســت؟

حتي ســـتـاره اي نـيـست،           خورشيـدْ پــــاره اي نيست.

×××

زيـني بــه پـــشت شبديـز،           بگـذار و تـاز كـــــــن تيز!

شب، كور بي نــگاهي است،           از گـود تا سيـاهــي اســت.

چـــــاه اســـت و راهـواره،         گـور اســت و گـــاهـــواره.

آتش در ايــن زغال اســـت،         امّــا هنــوز كـال اســـــت.

×××

از نــو سيــــاه عيــــــّار،             خـاكستـري شـــــد انگار!

هـم مـيش دنبه دار اســت،             هــم نيش گرگ هار است!

شبـــديــز، نيمـه جان شد،             بي تـوش و بي تـــوان شد.

از پشـــت او فـــــرود آي،           با راه تــازه كـــــــن راي.

برجه شكستــه وســــواس،           بـر پشت خنگِ ميــــداس!

آيــيــن راه آبـي اســــت،             روزي و آفـتــابي اســــت!

فلس هاي زر نگار

هي!

نگاه كن هراس آب را!

تابِ پيچ و پيچِ تاب را!

           ×××

ماهيم به طعمه اي رسيد.

حقّه اي سوار كرد.

عكس ماه را شكار كرد.

فلسهاي او يكان يكان لعاب نقره بست!

           ×××

بامداد،

راستي چه مي دهد جواب آفتاب را؟

           ×××

روشن است.

عنكبوت زرد،

در كشاكش تنيدن است.

در ميان قاب آب،

                     عكس آفتاب،

بيقرارتر در انتظار اوست.

اين هم اي عجب! شكار اوست!

           ×××

ديدي، آفتاب نيز،

مي پذيرد اين جواب را!

چشم من به فلس هاي زرنگار اوست!

آبيانه

قاه قاه،

بي چرا و چون و چند،

موليان من،

               بخند!

زندگي، طنين نعره خنده ها است.

مرگ،

       بغض گنده اي است،

چون شكست،

نعشِ بويناك ماست،

گور،

     عاشقانه، سينه چاك ماست.

موليان ولــي به درد،

هاي هاي گريه كرد!

از همان نفس كه ديدگان خويش را،

بر رخ زمانه باز مي كنيم،

داستانِ بغض نو شكسته را،

                                 دراز مي كنيم.

ـ نعره هاي گريه، پيچ و تاب ماجراست. ـ

تا پس از گذشت ساليان،

روزي آبيانه يا شبي سياهسار،

پير،

خرقه مي كند تهي، دريغ!

بُغض مان شكسته است.

مرگ،

روي گور ما، نشسته است.

           ×××

موليان من،

چشمهاي خواب را به روي هر خيال، بسته است.

هيس!

خيس و خسته است.

تيغه،     در شكاف دسته است.

گولزن

داداش كوچيكه م،               خــــيلي باهوشه.

هـــم بازيچشمه!               هــــم بازيگوشه.

×××

هميشـه چشمش،                 بــــــه روبروشه.

تـــو پــيچ و تابه،               تو جـنب و جوشه.

×××

گوشـــش به زنگه،               بــــــه ياد باباس.

هنــــوز همه چيز،               واسـه ش معمّاس!

×××

ديـروز مامان جــون،               از يــــــــه مــغازه،

خريد واســه يِ اون،               يه چيز تـــــــــازه.

×××

چي چي؟ يه گـولزن!               مثّ لُپاش ســـــرخ!

لباش يه غنچــه س!               بـا خنده هاش سـرخ!

×××

چه درس خـــوبي!                 مامان بــــهش داد:

گولم بايد خــــورد،                 وقـتي پـــاش افتاد!

×××

پستون من نيـــس،                 پستونك اينجــاس.

بـــهتره از هـــيچ،                 اين ديـگه پيــداس.

×××

هــــيچّي نبــاشه،                 مــكيدني هـــست.

بـاش نشدي ســير،               گريه تو بد بـــسـت؟

×××

داداش جـون امشب،               نـَــــــزَد بـه شيون.

خوش بــــود تا آخر،               دلش بــــــه گولزن.

×××

داداش چه درســـي،               به تـو، به مــــن داد:

" گولــــم بـايد خورد،             وقتي پــــاش افتاد! "

 

 

 

 

هوهو

زير گنبد كبود،

روز روشن، صُبِ زود،

كرده بود الو به پا خورشيد و ابر،

مث دود،

آسمون آبيو گرفته بود.

             ×××

برق، هي قهقهه زد، هي خنديد،

رعد، هي نعره كشيد.

تا يه باره، ابر بغضش تركيد.

شُرّ و شر بارون اومد،

                         صداش توي ناودون اومد.

زمينا خيس شده بود كه باد رسيد جارو به دست،

همه جا رو روفت و رفت يه گوشه يِ دنجي نشست.

                     ×××

بيا تا با نم بارون، دم باد،

دلامونو آب و جارو بكنيم.

هر چي كه الماس و مرواريد داريم، رو بكنيم.

بيا ما هم مث باد هرزه گرد،

جاي سكّه هاي زر،

پر كنيم كَشكولو از برگاي زرد.

بي خيال هر جا ميخوايم بريم و هوهو بكنيم.

تك لك

ديك دك، ديك دك،

دف تا تنبك.

         ×××

لك لك، آنك!

مي كوبد دُهُلي پنهان را: لك لك لك.

با جفتي تركه يِ ناچيده،                         با منقار،

ميزان در موزون، سنجيده،                     ساعتوار.

                   ×××

لك لك،       از راه حجاز آمد.

از سير و سياحت باز آمد، تنها، تك.

سرپوش حقيقت، راز آمد.

عالم پل بود و مجاز آمد.

لك لك، دل در پرواز آمد.

لك لك، آواز نياز آمد.

           ×××

لك لك لك، همه جا را ديدم.

لك لك، خان خدا را ديدم.

لك، در مروه شما را ديدم.

كردم سعي، و صفا را ديدم.

هم گنبد مينا را ديدم،هم قُبّه يِ خضرا را ديدم.

آنجا مهمان خدا بودم،اينجا مولانارا ديدم.

           ×××

لك لك مي خواند: لك لك لك.

ساعت مي كوبد: تك تك تك.

با اين با آن،گوشي بنشان!

لفظي در معنا مي پيچد،بانگي در آوا مي پيچد:

تك لك،           تك لك،

                       تك لك،

                                   تك لك،

                                               تك لك،

                                                           تك لك!

 

 

 

روز را با شب پرستان دشمني است

باز نارنجي است خواب اين غـروب،

چـــوب را بيـدار كرد اين داركوب!

چــــوب از خـواب گران بيدار شد،

خفته اي زيـن پس توان مردار شد!

ســـــــاعـت ديواريم هشدار داد،

داركـــــوبم ديــده يِ بيـدار داد.

هــــــان بپا خيزيد! آنك بامـداد!

لـــــب به ترفند شكفتن برگشاد.

هــــان بپا خيزيد! نور آمـد به راه،

شـــــب نشيمن كرد از گور سياه.

هان بپا خيزيد! حكم روشـني است،

روز را با شب پرستان دشمني است!

 

درخت

از زردي آفـــــتــاب ســبــزم،

اين مايه صفا ز مهر بـس نيست؟

او سايه نداشت، سايـــــه ام داد،

اينگونه گشاده دست كس نيست.

×××

عمري است بــه سوي او روانـم.

روزي شـأيـــد بــه او رســيدم.

راهي است دراز و دور امّـــــــا،

مــــن مـــي روم و پر از اميدم.

×××

گفتنــــد: به او نمي رسـي هيچ.

پيـداست كه صاف و ساده أي تو.

با اينهــــمه چشم سبز هـر روز،

در راه كـــــــه ايستاده اي تو!؟

×××

گفـتم: من مي روم به ســـويش.

ايـــن كـــار ز دست من بر آيد.

چــون ديد مرا هميشه رويـــان،

شــــــايـــد او سوي من بيايد.

×××

در ســـــايه يِ من بيا و بنشين،

گر خسته ي آفتابــي اي دوست!

نفرين نكني بــه او كه گرم است،

اين سايه يِ سبز نيز از اوســـت.

ببين چه رنگي داري

سرخ و بنفش و آبــــــــي،

چه رنگ مي خواي بخوابي؟

چــــــــــشماتو كه ببندي،

رو يــــه كـــــوه بــلندي.

نزديك آســـــــمـــونــي،

مي خواي اونجا بمـــــوني؟

×××

قايم شده ستــــــــــــاره،

تـــــــو ابــــــر پاره پاره.

گـمش نــــكن، بدون باش،

الانـــــه مــــيشه پيداش!

×××

حالا كوچولو، لالا كــــــن!

از گهـواره ت حيــــــا كن!

صــــدا اونـــــــم در اومد،

حوصله مون سـر اومــــــد.

مـــــــا هــم آخه حسابيم!

ديـــره، بـــــــايد بخوابيم.

×××

خــــــوابت خيلي قشنــگه،

يــادت نــــــره چه رنــگه!

اگـه اونــــــو بردي از يـاد،

نـه داد بـــــــزن نه فريـاد،

فردا صُب كــــــه بيـداري،

ببين! چـــــــه رنگي داري!

 

 

 

 

تبر

تبر،

     به پشت درخت جوان فرود آمد.

چنان گريست كه هيزم شكن پشيمان شد.

به خويش گفت: " از اين روزيِ سياه چه سود؟

دريغ! چند توان خورد نان خون آلود؟"

درخت گفت: " بزن! گريه ام ز جور تو نيست.

شكايت از تو ندارم،

                       حكايت دگري است.

مرا گلايه از اين تندِ تيزِ چالاك است.

كه دسته يِ تبر از ماست!

                   ×××

جگر ز جور جگر گوشه اي مرا چاك است!"

بچه كه بوديم، نارنجي مي خريديم، آن رادو پاره مي كـرديم و بعد از خوردن گوشت

تُــــرش آن، با پـوسته اش به كمك مدادو ريـــسمان، تـــرازويي درست مي كرديم

و با آن، خيـــــالات خود را مي سنجيديم.

از وزن ها آگاه بوديم

گيرم كه خوشبوست،

تنديسه اي از چين و آژنگ است نارنج.

فرياد از آن ترشي كه با اوست!

امّا

   چنين مي آيدم با ياد،

                             شيرين بود،

خوابِ ترازويي كه مي كرديم،

با پلكهاي خالي پوست!

                         ×××

بي آنكه سنجيدن بدانيم،

از وزنها آگاه بوديم.

با ذرّه المثقالِ خير و شر،

                            وقار كفّه هاي ما به هم مي خورد.

ميزان طبع كودكي هامان

                               ـ زبانم لال ـ

بود از ترازوي الهي عدل تر انگار!

                     ×××

ديديم هم بازي است، آري!

                               هر چه را با هر چه سنجيديم.

از پوچي اين گردكان،

ـ دنياي گرداگردمان ـ

                           هرگز نرنجيديم.

هرگز نيفتاد،

اين سازِ رازْ آواز،

                   از كوك،

پر بود هم از مغز بازي،

اين سِرِّ پوك.

 

هركي يه جوري را ميره

ســاعـتـو بـبـيـن، بـا دو تـا پاش!                                    شيوه يِ راه رفـتنـو بــــــــــاش!

پا ســـــــــالمه كــــه را ميره!                                     لــنـگه مــيـگي كـجـا مـيـــره؟

خــرو ديـدي بـنـد آخـــــــوره؟                                       اصـــــــــــلاً، جُـم نمي خوره!

تيك و تيك و تيك تيك مي كنه،                                       دورا رو نـــزديــك مـــي كــنه.

مـــي لــغزه آب يــواش يـواش،                                     ســبزه هـا ور مــيرن بـاهـــاش.

گــــنجيشكه پــرواز مــــي كنه،                                  بـــالَـكــاشو بـــاز مــــي كـــنه.

مــــار، پــيچ و واپــــيچ مي خوره،                             آروم و آروم مــــــــــــــي سُـــره.

بـــــــــــاد داره آروم مـــــي وَزه،                           يــــه بــــرگِ زردم مــي خــــــزه.

لاك پـشته بـــارش ســـنگــــينه،                           از پــا ولــــي نـــمــي شــيــنــه!

جــــــلو ميره، تلاشو باش!                                   رو خـاك ميمونه جاي پاش.

مـــاهي شنا مي كنه تو آب،                                   همونجا هم مــيره به خواب.

از خاك، درخت ميآد بيرون                                 چــــه كنده، راه رفـتنِ اون!

كـــــــار نداريم كجا ميره،                                 هـر كـي يـه جـوري را ميره!

امّـــــــــا آدم ميره و ميآد،                                  هـــر جوري كه دلش بخواد:

گـــــــاهي پياده با پاهاش،                                 مـــــيره به جـاي دِلبخواش.

گــــــاهي سوار اسب و خر،                                   دنــبال سِــــــــيره و سفر.

گـــاهي تو كشتي، روي آب،                                    ســــــفر ميره بيدار يا خواب.

گــــاهي پرو بال باز مي كنه،                                   تــــــــو ابرا پرواز مي كنه.

آره آدمــــا هر جور كه بخوان،                                   مـيان و ميرن، ميرن و ميان!

 

 

 

 

 

گل و آتش و آفتاب و بهار

گـــــل: اي آتـــــش كاروان بهار!

بـــمان تا خــزان، روشــن و پايدار!

مــرا راه دور از تــــو نزديك نيست؟

تـــو تا روشني، چشم تاريك نيست!

تـــو چـون نـيستي، رنگها مرده اند،

كـــه دانـد چــه آورده يـا برده اند!

تو، اي سرخ بي تاب! تب كن، بتاب!

بـــــمان تــــــا برآيد بلند آفتاب!

بــــــه خورشيد اين است از ما پيام:

" بـــــيا! اژدهاي شب، آمد به دام. "

عــــلمدار عــــشق اند اين چار پار:

گــــــــــل و آتش و آفتاب و بهار.

چـه تازي به هر سو به دنبال دوست؟

بيا! دوست اينجا، در اين چار سوست!

چارتاشونو با هم كسي نديده

بـــبين! چقد ملوسه!                   نـــيگا! چقد قشنگه!

ساله و فصلْ فصلش،                   پـــــرچم چار رنگه!

×××

بالاش حسابي سرسبز،                   مــــثل يه سبزه زاره.

زيـرش به رنگ آفتاب،                  ســـرخه و شعله واره.

×××

پاييـــن ترو نيگا كن!                   زرده و رنـــگ پريده.

پاره يِ آخـــــــر امّا،                   مثل برف، سفيــــده!

سبــزه و سرخـه، زرده و سفـيده،

چـــارتـاشونو با هم كسي نديده!

هر سه ماهي يه رنگشو مي بينيم،

اونـــا رو بـا هـم خـدا نيافريده!

سبز،

   زرد،

         سياه،

                           سرخ، سپيد.

درخـــــــت بودم و سرسبز در گذار بهار،

خــــزان رسيد و مرا كرد پاي تا سر زرد!

بــه چاهسار در افكند و پاك سوخت مرا،

چـــــو تكّه تكّه شكستم تبر زني نامرد.

ســـــياهكاري او كرد و من زغال شدم،

همان زمان كه زمستان سپيد مي گسترد.

كــه گفت: رنگي بالاتر از سياهي نيست؟

ســياه مـن ز سـفر، ارمـغان ســرخ آورد.

درنــگ نيست در اين كاروان رنگ انگار،

ســپيد مـي زنم اكنون كه آتشم شد سرد.

گذشت سبزي و زردي، سياه و سرخ نماند،

خــــــوشم كه گردش ايام روسپيدم كرد.

 

 

 

همه ش تقصير راهه

قِـل قـِل قـِل، قـلقـلـكــــه،         يــــــــه تــيله يِ با نمكه!

پـــا نــــداره با سر مـيـــره،         بـــــدو بگيرش كه در ميره!

×××

خـــوب، اين تيله مال كـيـه؟         كـــــجا ميره؟ دنبال كــيه؟

اي واي! چـي شد كه وايسـاد!         رفـــــــتـنو بردش از يــاد!

تــــيـلـِــهــه بــيگناهــــه،       هـمه ش تــــــقصير راهه.

نــــه صــــافــه و نه هموار،         مـي ايسته تـــــــيله ناچار.

بـــــــــــزن بهــش تَلَنگُر،         دوباره مـــــــيخـــوره سُر.

 

 

 

به خدا اينم قدرت خداس

واسه بچه ها، بازي تو كوچه،             شيرين تره از، نُقل و كلوچه.

×××

هيشكي نبايد تنها بمونــــــه،     همه جمع بشيم بيرون خونــه.

بـــــــازيِ امروز، يه نـمايشه،     خـيلي ام زياد، طول نمي كشه:

يكيمون ميشه يـــه گرگ بـلا،     زوزه مي كشه از تـــو درّه ها.

يكيمون ميشه آقا چــــــوپونه،     هي ني ميزنه، هي ام مي خونه.

يكي ام ميشه، سگ پاســـبون،     دم و گوشارو هي ميده تكـون.

هر كي دلش خواست ببعي بشه،     آره، يه برّه! كوچيكه، چِـــشه؟

بقيّه ميشيم با هم يه گلّــــــه،     خوب، حالا ديگه مسئله حلّــه.

×××

چه گرد و خاكي ميكنن به پــا!     گوسفندارو باش، در ميرن، چرا؟

×××

گرگه سر رسيد! برّه رو دريــد!         آقا چوپونه دنبالش دويـــــد!

گرگه ميذاره پا رو به فـــــرار،       سگه دنبالش، شكارِ شكـــار.

يكي از عقب، يكي از جلــــو،         هي گرگه بدو، هي سگه بدو.

×××

آي صدا ميآد! آي صدا ميآد!             بازم صداي برّه ها ميــــآد!

باز در اومده بع بع همــــه،             نه كسي زياد نه كسي كمه.

بچّه ها بازم آقا چوپونــــه،               همنوا با ني، آواز ميخونــه.

به خدا اينم قدرت خـــــداس،     كه برّه مون باز توي برّه هاس!

 

طوفان

من كه نسيم سحـــــرم،               با بوي خوش دل مي برم.

برگ گُلو ميرقـــــصونم،                شبنمو روش مــي لغزونم.

يواش ميرم، يــواش ميام،               آروم و نـــرم و بي صدام.

پـــــــروانه ها رفيقامن،               هر جا كه من ميرم بام اَن.

×××

بـــــزرگ بشم، باد ميشم.             يـــــه پارچه فرياد ميشم.

بــــــرگارو پارو مي كنم،              زمينارو جارو مـــي كــنم.

بــا گل و ســبزه ورمـيرم،             مـــيبوسمشونو در مــيرم.

بـــا كمك من، گندم و كا،               از هـــــمديگه ميشن جدا.

×××

از ايـــــن بزرگتر كه بشم،             ميدوم و نــــــعره ميكشم.

هر چي تو رامـه مي شكنم،             درختو از جا مي كـــنـــم،

رومو رو به دريا مي كــنم،             بـــــا موجا دعوا مي كنم،

دريــــا رو از جا مي كنم،             بــه سنگ ساحل مي زنم.

هر جـــــا برم غوغا ميشه.             قيامتي بر پـــــــــا ميشه.

ديگه نه نسيمم و نـــه باد،             اسمَمو ببين، يادت ميـــآد؟

هر كي با دريا آشنــــــاس،           ميدونه كه طوفان چه بلاس!

×××

 

 

 

 

 

 

 

 

نعره سياه و در لفاف سبز

روز اول بهار،

نعره زد هزار:

               "قار!

                     قار!

                         قار!"

ناگهان به يمن اين سرود،

                               زرد شد هر آنچه سبز بود!

مهرگان دريچه را گشود.

سرد،

     سرد،

             سرد،

ابر دل سياه گريه كرد:

                           " اي بهار رفته! باز گرد! "

هر چه اشك داشت،

دانه دانه كاشت.

جمله را به خاك واگذاشت.

چاك،

       چاك،

               چاك،

اشك پاك،

             سر كشيد از شكنج خاك.

باز روز اول بهار،

نعره زد هزار:

               "قار!

                     قار!

                           قار!"

واژگونه بود و واژگونه باد،

رسم روزگار!

               اي هوار!

       يك شب، در ميان قصه به موليان گفتم: شب را، براي انديشيدن، در خود فرو رفتن آفريده اند، حال آنكه روز را انگار براي كار و پياده كردن انديشه، و فرورفتن در ديگران، پديد آورده اند.

       گفتم: دخترم! شب عمر رايگان است، آن را به تو، بي بها و بهانه مي دهند امّا روز را بايد راه از خانه تا دبستان را بسپاري، در كلاسهاي درس يكي پس از ديگري شركت كني، بشنوي و بگويي و بخواني و بنويسي، آزمون كني و آزموده شوي، تازه آغاز بازي ديگري است: بايد به خانه بازگردي، سگ گرسنه اي را كه در تو، از اشتياق دم افزون خوردن و آشاميدن، كارش به هاري كشيده است، به جنباندن آواره اي از جوش بنشاني.

       حالا تازه خر بيار و معركه بار كن! اوّل مصيبت است: مشقها را بنويس، برنامه هاي دلخواه تلويزيون را تماشا كن، سفارشهاي مامان و بابا را به بهترين وجه انجام بده و دهها كار ريز و درشت ديگر كه بيشتر وقتها آخريش شام خوردن و رفتن كپه لالا را گذاشتن، در عين حال هم هول دوباره بر خوردن به همين قُلدرها كه سر گردنه يِ فردا چشم به راه تو كمين كرده اند، را داشتن است.

         بعد به موليان گفتم: شب، شاعر جماعت را به ياد اسب نامدار خسرو پرويز: پادشاه ايران در روزگار ساسانيان مي اندازد. آنوقت به شوخي ادامه دادم: من پريدم، الآن سوار اويم! تو هم بپر بالا. پشت من خودت را محكم بگير و دستهايت را روي شكم من قفل كن. حالا فكر كن: بر پشت شبرنگ بهزاد نشسته اي نه بر گرده يِ شبديز. اصلاً، بگذار بر هر دو اسب سوار باشيم. موليان جان! يادم رفت بگويم، شبرنگ بهزاد، اسب سياووش و كيخسرو است كه پرواز هم مي كرده است. بزن برويم بالا! حتماً اين را خودت مي داني كه شيرين، همسر و معشوق خسرو پرويز پادشاه ساساني بوده است. بهترين وسيله اي كه مي توان به كمك آن، راه دور و دراز زندگي را به آساني و بي درد سر سپرد، همانا داشتن همراهي همدل و همداستان است. بعد شعر "بر پشت شبديز" را برايش خواندم:

 

 

بر پشت شبديز

شبي، روشن، دل از ياد سحر كـن!     سبك، در سنگلاخ شب، سفر كن!

اگر چـــشم و چراغ ماه كور است،     تو جـــاي پاي خود را، راهبر كن!

×××

بــرو! شــب ظلمتي دارد دل آويز،         سوارت مـــي كند بر پشت شبديز.

بتاز اكـنون كه راهي بيكرانه است،         خــــوشا همراهي شيرين و پرويز!

 

 

ايـــن شعر را وقتي موليان هفت

مـاهگي را پشت سر مي گذاشت،

ســرودم. وقتي كه براي اوّلين بار

دستش سوخت و نخستين هجاي

معنــي دار را غريزه به او آموخت.

اوف

موليان هجاي تازه اي سرود.

اوف، اوف، اوف!

دستخطّ سرنوشت سوخت.

آفتاب شرم كرد و رفت،

پشت پرده يِ كسوف.

برگ سبز، زرد تافت،

از هراس بانگ شوم كوف!

اي نسيم مهرگان!

                       بتوف!

             ×××

شب كه چشم دوختم به ماه،

پيچه بسته بود از خسوف!

موليان، هجاي تازه را فرا گرفته بود:

چامه اي كه من به سال چار و چار،

تا نشد دلم به سوختن دچار،

زندگي،

         نداده بود از آن مرا وقوف:

اوف،

     اوف،

             اوف،

                  اوف!

سربي با هم بودن را در يابيم

قــــطره تنها، خاموشي بيرنگ است،

نيست تنهايي جز زندان، جز بن بست.

قـــطره، بيرنگ امّا دريا رنگين است،

آري افــسون در آميختگي اين است!

×××

آســــماني است هـمه باور اقيانوس،

سبز مي رويد بـــــال و پر اقيانوس.

قطره هايي بيرنگيم، يـــــكايك، ما،

با هم از ما مي رويــــــد سبز دريا.

با هم از قطره سوي دريــا بشتابيم،

سُــــــربي با هم بودن را در يابيم.

هــــــمه عالم را مهتابي بايد كرد،

كــوچ تا يـكـدلـيِ آبـي بــايد كرد.

آي تـنـهـايـي! ما از تـو گـريزانيم!

چاره يِ " با هم بـودن" را مي دانيم.

 

 

 

 

سه بچه ي زبر و زرنگ

نه گرم بودن نه روشنــــــا،           دوتــّا سر امّا بي صــــــدا.

دو سنگ چخماق ســــــيا،           از هـــمديگه امّا جــــــدا.

×××

يه شب كــه با چـرخ كبـود،           مــــــاه و ستـاره اي نبـود.

يه شب سياه و ســرد و لال،           كه پر بود انـــگار از خــيال.

ميدونين چيه؟ بـاد اومــدش،         بي داد و فريــــاد اومــدش.

اين سنگه ورداشت يه سـري،         كوفت تو سر اون ديـــگري.

تاريكي به روشني كشــــيد،           سرماها رفت، گرما رسيــــد.

شـكسته شد سكوت شـــب،           هذيون ميگن از زور تــــب:

" از همديگه كه دور بوديــم،           چه سرد و لال و كور بوديـم!

عروسي كرديم كــجايـــي؟           ســـه قلو زاييديم، دو تايـي!

ســــه بچّه يِ زبر و زرنـگ،       مست و ملنگ و شوخ و شنگ.

مــــي دوني چيه اسم اونـا؟         حـــــرارت و نـــور و صـدا.

شير و شعر

دوستـَــت دارم، گــــــواه راستيــــن،  

                                     باز بيرون كــــرده سر، از آستيـن.

شاهد مـــن، دست عيّار من اســـــت،

                                    اين كه اكنون دور از آن دامن است.

مي چ،،كد شــعر از سر انگـشتان مــن،

                                     جمله جوشان اند ده پستان مــــن.

هر كه شعر از پنجه يِ من خورده است،

                                     شير مادر را، ز خاطر برده اســــت.

شـــير مادر گــــر چه سرد و خام بود،

                                       مايه يِ شيريني آن كــــــام بود.

تا تــــو را شيرين ترك آيد به كـــام،

                                     پخته و گـــرم است شعر من مدام.

يــــك دو سالي بود شيـــــر مادري،

                                     خوردي و طبـــع تو شد از آن بري.

شعر مــــن جو شاست تا روز شمـــار،

                                     گــرم و شيرين، تازه و نوشين گوار.

نوش بــــادت اين زلال انـــدر زلال!

                                      هر چه خواهد بود ماه وفصل وسال.

 
 
 
 
خيالات، سفره قلمكار، همه رنگين
 
تــــاپ تاپو، ناقاره تاپو، تيــــر تفنگه!

دِلَمِه تــاپ تـاپ مي كنه: طبّال جنگه!

تـــاپ تاپو، ناقاره تاپو، دلــــم الو شد،

شعـله هاي سرخ خونِ من وِلـــو شد!

تاپ تاپو، ناقاره تاپو، چه گرگ و ميشي!

پـــا ميشي از خواب ناز يا پا نــميشي؟

تــاپ تاپو، ناقاره تاپو، بخواب كـه مُردم.

عشق اومد باخته بودم هر چي رو بردم!

تـاپ تاپو، ناقاره تاپو، خواب تو سنگين.

خـــيالات، سفره قلمكار، همه رنگين!

تــاپ تاپو، ناقاره تاپو، راستي مـلوسي!

چـــرا باز ملوسي وقتي ام كه لـوسي!

گوشتِ نذري ام نمي پزي، كبـاب كن!

يا مـــنو نخور امّا خورده حسـاب كن!

تماس

نشانی:
تهران، خیابان انقلاب، میان خیابان ابوریحان و خیابان دانشگاه، ساختمان فروردین، واحد 38
تلفن:
+98912-3333068  +9821-66955441
فکس:
-----------
وبسایت:
www.drsarami.com
ایمیل:
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید