عضویت   تماس با ما

قاليچه ي سليمون

بچّه که بوديم همه چي صفا داشت.
شيطوني ام نشوني از خدا داشت.
روزا تو کوچه بازي کارمون بود.
رفيقمون، دار و ندارمون بود.
يادم مياد گاهي واسه يه تيله،
دعوا مي شد بين دو تا قبيله.
با هم سرِ يه گردو جنگ مي کرديم.
عرصه رو بر بزرگا تنگ مي کرديم.
واسه يه نون قندي يا يه کلوچه،
قشقرقي به پا مي شد تو کوچه.
حرفاي مفت بار هم مي کرديم.
مشت و لگد نثار هم مي کرديم.
امّا هنوز غروب نکرده خورشيد،
باز چش تو به چشم من مي خنديد.
بازم رفاقت قديمو داشتيم.
سربه سر همديگه مي گذاشتيم.
درسته که آشتيامون صفا داشت؛
قهرامونم هزار تا ماجرا داشت.
حلقه بوديم، بازي نگين ما بود.
همه ش دلامون توي کوچه ها بود.
شب که مي شد دنبال آب و دونه،
مي اومديم يکي يکي به لونه.
هنوز فرو نرفته بود غذامون،
مادر بزرگ قصه مي گفت برامون.
قصّه ي «يک مَويز و چل قلندر»،
قصّه ي «گل چه گفت با صنوبر»،
قصّه ي «خير و شر» و «راه و بيراه»،
قصّه ي «يوسف که درومد از چاه»،
قصّه ي «چل کُرّه» و «چار درويش»،
قصّه ي «مردي که گذشت از آتيش».
قصه هنوز نيومده به آخر،
دستمونو گرفته بود مادر.
مي گفت: بخوابين که سحر تو راهه؛
غصّه نداره اگه شب سياهه.

***

تو نمي دوني چقد صفا مي کرديم؛
تو دل گهواره که جا مي کرديم!
گهواره، آي قاليچه ي سليمون!
ما رو ببر تو آسمون بگردون!
گهواره ي من چل و هفت سالشه،
امّا هنوز چِشَم به دنبالشه.
اون داره از بچّگي يام نشونه.
هنوز تو راپلّه ي خونَمونه.
هنوز بهش بند درازي بسته.
مادرم انگار بغلش نشسته.
هنوز نبرده جنب و جوشو از ياد.
انگاري که بازم مي جُنبه با باد!
خيال بچّگي م تو اونجا مونده.
تازه مامان انگار اونو خوابونده.
صداي غِژغِژش هنوز بلنده.
بازم داره به کار من مي خنده.
بعضي شبا هنوز مي گم مامان جون!
ببر منو تو گهواره م بخوابون!
با خنده مي گه: « عقلتو صدا کن!
اقلّکن  از بچّه هات حيا کن!
واسه ات حالا، اون ديگه خيلي تنگه.
بچّه تو گهواره باشه، قشنگه.»
حسرت اونو مي خورم هميشه.
خوشا به حالش که بزرگ نمي شه.
يادم مياد مادر بزرگ شب عيد،
داشت واسه مون قصّه مي گفت که خوابيد.
با اينکه من ميلي به خواب نداشتم؛
اون شب مامان تو گهواره گذاشتم.
يواش يواش يواش، اونو تکون داد.
دروازه ي خواب و بهم نشون داد.
خوند: « لالا لالا لالا لالايي!
کوچولوي من چقد تو با صفايي!
حالا تو ميري سفر به دور دنيا.
ايشالّا بر مي گردي صبح فردا.
غصّه نخور که بال و پر نداري.
همين حالا، تو خواب در مياري.

***

حالا تو ماه و با ستاره هايي!
لالا لالا لالا لالا لالايي!»
اونقده جُنبوند منو تا خوابم کرد.
با يه تکون تو ابرا پرتابم کرد.
رو پشت يه ابر سيا نشستم.
پيچوندم افسارشو دور دستم.
با همديگه از آسمونا آونگ،
انگار سياووشه سوار شبرنگ
يه مرتبه، شيهه کشيد و غُرّيد.
گفت: « داريم مي ريم سراغ خورشيد.
مي دوني چه جايي خونه داره آفتاب؟
اونور چشمه ي زلال مهتاب.
مي بيني چقد قشنگه شهر آبي؟
مي خوام بگردونم تو رو حسابي.
تا خونه ي خورشيد خانومو ببيني؛
از توي باغش بري گل بچيني.
وقتي که برگشتي زمين دوباره،
اونو به مامان بدي تا واست بکاره.
بکاره تو باغچه اونو به ياد آفتاب.
هر صبح زود پاشي و بهش بدي آب.
آسمونا رو پشت سر گذاشتيم.
امّا هنوز راه درازي داشتيم.
آخر سر به چشمه اي رسيديم.
تو چشمه، يه ماهي نقره ديديم.
ستاره ها به ما سلام کردن.
همه اداي احترام کردن.
گفتنمون ماهي نقره ماهه.
مدّتي يه که اينجا چش به راهه.
هرکي نشوره تنشو تو مهتاب؛
نخوره از اين چشمه ي روشني، آب؛
آفتاب اونو راه نمي ده به خونه.
باس  اينو هر مسافري بدونه.
ماه هم سلام کرد و عليکي گفتيم.
با هم گل گفتيم و گل شنفتيم.
گفتيم: « داريم ميريم سراغ خورشيد.
تو هم بيا بريم به باغ خورشيد!»
گفت: « برين! من اينجا چش به راهم.
ايشالّا خوش باشين دوتايي با هم!
منتظر بچّه هاي زمينم.
رفيقاي آفتابو باس ببينم.
عجله کنين که راهتون درازه.
حالا حالاها ابره بايد بتازه.»
بعدش به من گفت: « حالا آبتني کن!
شنايي تو چشمه ي روشني کن!
جاتون خالي! با ناز و با کرشمه،
از پشت اسبم پريدم تو چشمه.
آبتني، راستي که بهم صفا داد.
آيينه ي روح منو جلا داد.
سبک شدم، سبک تر از هميشه.
سايه نداشتم ديگه عين پشته!
پا از تو چشمه که بيرون گذاشتم؛
ماه دوباره گفت: « برين که ديره!
تو را کسي وقتتونو نگيره!
ديگه چيزي نمونده تا خروسخون.
برين تا از خونه ش نرفته بيرون!
صُب که بشه ديگه قرار نداره.
آسمونا رو زير پا ميذاره.
امّا الآن تو چادرش نشسته.
ميآن پيشش رفيقا دسته دسته.»

***

از ماه مهربون جدا شديم ما.
آواره ي شب سيا شديم ما.
کم کمي گم شديم تو راه تاريک.
نه دور پيدا بود ديگه، نه نزديک.
دور و بر ما همه جا سيا بود.
انگاري آسمون تو قعر چا بود!
ديدم هوا داره خنکتر مي شه.
ابري که زيرَمه تُنُکتر ميشه!
افساره ابره ديگه نيس تو دستام!
خيسم و انگار روي آب دريام!
ديدم که ابر من داره مي باره!
دارم مي افتم رو زمين، دوباره!
ميون را خدا خدا مي کردم.
همه ش مامانمو صدا مي کردم.
ترس ورم داشت و تنم مثل بيد،
که باد باهاش بازي کنه، مي لرزيد!
زبونم از ترس شد آخرش لال.
يهو با کلّه افتادم تو گودال.
جيغي کشيدم و پريدم از خواب!
ديدم تو گهواره م و زير آفتاب!
گرفته دستامو مامان تو دستاش.
افتاده روم سايه ي قدّ و بالاش.
ميگه: « پاشو! پاشو! در اومد آفتاب!
بپر پايين از گهواره ت، بسه خواب!»

***

خورشيد خانوم، گوشه ي آسمون بود.
مثل هميشه گرم و مهربون بود.
گفت: « زياد منتظرم گذاشتي!
حتماً باهام کار مهمّي داشتي؟
گفتم بهش درشت و ريزِ خوابو.
قصّه ي سِير و گشت ابر و آبو.
گفتم: تو رو، تو روز ديده بودم.
وصفتو از خروس شنيده بودم.
تو شب، مي خواستم ببينم چه جوري!
آيا بازم گرمي و غرق نوري؟
اومده بودم تا خونه تو ببينم.
مي خواستم از باغ تو گل بچينم.
حرفم هنوز دنباله داشت که خورشيد،
با ناز و غمزه، ريزه ريزه خنديد.
گفت: « پسرم سياهيه شکارم.
تاريکي رو هم زير پا مي ذارم.
من که باشم جايي براي شب نيست.
عجب نگو، تو کار من عجب نيست!
شب اگه خواستي بکني تماشام،
نيگا به ماه کن، منم همونجام.
آينه ي من شبا، هميشه ماهه.
درسته ماهي دو سه شب، سياهه.
بعدش با خنده گفت: « خدا نگهدار!
ديگه بايد هر دو بريم سر کار.
من باس برم زمينو روشن کنم.
بازم چراغ ماهو روغن کنم.
تو هم بايد بري سر کلاست.
جمع کتاب و درس باشه حواست.
حرفاي خورشيدو که مي شنفتم،
انگاري گل بودم و مي شکفتم!
آرزو کردم مث آفتاب باشم.
بگردم و پُر از تب و تاب باشم.
کاشکي چش من مث چشم خورشيد،
تموم دنيا رو يه روزه مي ديد!
کاشکي به هر جا که سفر مي کردم،
سياهيا رو در به در مي کردم!

***

بيدارم آي خواب! بري که نيايي!
مامان ديگه نخون واسه ام لالايي!
گهواره، آي قاليچه ي سليمون!
ديگه از آسمون برم نگردون!

***

اومدم از گهواره وقتي بيرون،
رفتم سراغ باغچه ي خونمون.
ديدم که يه بوته گل تازه داشت.
گفتم: « مامان کي اينو اُوردو کِي کاشت؟»
گفت: « اينو آفتاب واسه مون فرستاد.
چون دوسِمون داشت بهمون هديه داد.
مگه تو نرفتي اين گلو بياري،
که با ماماني تو باغچه مون بکاري؟
مي بيني که اين گل آينه ي آفتابه.
مي پيچه به هر طرف که اون بتابه.
روشو رو به آفتاب مي کنه هميشه.
از ديدنش انگاري سير نمي شه!
من کاشتمش، نوبت آب دادنه!
تخمه هاي سياشو کي مي شکنه؟

***

بيا تا با اون خودمونو همخو کنيم!
به هر طرف رو مي کنه، رو کنيم.
آي کوچولو! من اومدم، مي آيي،
با هم باشيم رفيق روش

تماس

نشانی:
تهران، خیابان انقلاب، میان خیابان ابوریحان و خیابان دانشگاه، ساختمان فروردین، واحد 38
تلفن:
+98912-3333068  +9821-66955441
فکس:
-----------
وبسایت:
www.drsarami.com
ایمیل:
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید